شباهنگام،

بر بلنداي ستيغ كوه،

همنفس با باد

در كنار شعلهً آتش؛

زندگي زير قدمها مي تپد،كم سو

سايه ها در پيش رويت كرده اند غوغا

زوزه هاي گرگ و روبه صفتان هردم كند نجوا

سردي گرما شده پيدا

تر شده روي و لباست از نم باران

تپهً هيزم كنارت،نيست بي پايان

زندگي سرد و سيه گشته به چشمان و...

تو،تنهايي

نيست ردي از پي ياران

باد و باران و شب بيدار

در تلاش بي گدار خويش

هر سه خواهان نظاره بر شكست تو؛

كمر بستند!

و تو اما همچنان خاموش

با تني گرم و غرور آلود؛

بر صداي زوزه گرگ و ضجه روباه مي خندي

چون اميد بر خداي مهربان ِ دادگر بستي،

مي خندي

صدايش مي كني هردم؛

با زبان شعلهً آتش،صخره هاي كوه،مي دهد پاسخ:

سحر، نزديك ِ نزديك است...

                                                                              ۱۳۸۷/۱/۱۲