ياد آن روزي که گفتي:

«زندگي زيباست

زندگي آتشگهي ديرنده پا برجاست

گر بيفروزيش رقص شعله اش در هر کران پيداست

ور نه خاموش است و خاموشي گناه ماست»

سیاوش

گذشتي از آتش٬

و ليک

آفرين بر شعله هايت

همچنان گرمند و روشن

مي توان احساس کرد

از وراي صفحه اي کاغذ

گرمي و رقص دلاويز شقايق وار شعله ها را٬

باز...

و اندرون پيچ و تاب کوه

من شنيدم

آن صداي آشناي آرشت را٬

باز...

کمان و ترکشش بر جاي مانده

بر نوک البرز

طنين گامهايش همچنان پيداست

آفرين بر تو٬

سياوش

آفرين بر تو٬

خدمتگر آتش...

                           ۵/۷/۸۶